System dupleksowy

W systemach komunikacji bezprzewodowej często istotnym jest by użytkownicy mogli jednocześnie nadawać informacje do stacji bazowej i odbierać od niej sygnały. Taka technika nosi nazwę transmisji dupleksowej. Dupleks może być zrealizowany zarówno w dziedzinie częstotliwości jak i czasu. 

W przypadku dupleksu z podziałem częstotliwości FDD (ang. Frequency Division Duplex) każdy z użytkowników posiada przydzielone dwa pasma częstotliwości (Rys. 2.1a). Jednym z nich jest tzw. kanał „w dół” (ang. downlink), przekazujący informacje od stacji bazowej do użytkownika (stacji ruchomej). Drugi kanał tzw. „w górę” (ang. uplink) służy do transmisji od użytkownika do stacji bazowej. W przypadku techniki FDD dowolny kanał dupleksowy (dwukierunkowy) składa się z dwóch kanałów simpleksowych (jednokierunkowych). Dla danego systemu odstęp między częstotliwościami nośnymi kanałów „w górę” i „w dół” jest stały. W celu umożliwienia jednoczesnego nadawania i odbioru w kanałach dupleksowych zarówno stacja bazowa jak i stacja ruchoma muszą posiadać przełącznik antenowy, tzw. duplekser..

W systemach dupleksowych z podziałem czasu (TDD) kanały „w górę” i „w dół” odseparowane są od siebie w czasie (Rys. 2.1b). W związku z tym, że przedział czasu oddzielający oba kanały jest bardzo mały, nadawanie i odbiór danych są widziane przez użytkownika jakby odbywały się jednocześnie. W systemie TDD łączność odbywa się na jednej częstotliwości zatem przełącznik antenowy nie jest potrzebny, co upraszcza konstrukcję urządzeń.



Fig. 2.1. Techniki transmisji dupleksowej: a) FDD, b) TDD.