Protokoły z rezerwacją

Protokoły oparte o mechanizm rywalizacji, takie jak protokoły ALOHA opisane w poprzednich lekcjach, pozwalają na osiągnięcie stosunkowo niskiej wydajności systemu. Przepływność sieci dla protokołu ALOHA wynosi zaledwie około 18%. W protokole szczelinowa ALOHA przepływność wzrasta do około 37%. Powodem stosunkowo niskiej efektywności systemów ALOHA jest fakt, że użytkownicy przy próbie nadawania nie biorą pod uwagę zachowania innych użytkowników systemu. Stosując metodę CSMA, w której użytkownik nasłuchuje stanu kanału przed próbą transmisji pakietu, można znacznie zwiększyć wydajność systemu.

Podstawową przyczyną ograniczającą wydajność protokołów bazujących na rywalizacji jest duża liczba kolizji pakietów w sytuacji dużego natężenia oferowanego ruchu. Kluczowym czynnikiem ograniczającym wydajność takich systemów jest fakt, że wysyłany jest cały pakiet mimo, że po rozpoczęciu transmisji brak jest informacji czy wysłany pakiet nie będzie uczestniczył w kolizji. W przypadku wystąpienia kolizji zasoby kanału są marnowane. Istnieją protokoły dostępu do medium, które pozwalają uniknąć niektórych niedogodności występujących w protokołach opartych o rywalizację. Poprawę wydajności systemu uzyskuje się w nich poprzez wprowadzenie większej kontroli dostępu do kanału. Protokoły te są nazywane metodami z rezerwacją kanału. W niniejszej lekcji zostaną opisane dwa takie protokoły: protokół ALOHA z rezerwacją R-ALOHA (Reservation ALOHA) i protokół z odpytywaniem (ang. polling). Protokół R-ALOHA jest przykładem rozproszonego sterowania dostępem do kanału natomiast protokół z odpytywaniem stanowi przykład zcentralizowanego sterowania dostępem do kanału.