IEEE 802.11

1. Architektura systemu

Podstawowym elementem architektury IEEE 802.11 jest tzw. podstawowy zespół obsługi BSS (ang. Basic Service Set). Zespół taki tworzą stacje STA (ang. station), które mogą wzajemnie komunikować się. Obszar geograficzny pokrywany przez BSS nazywa się podstawowym obszarem obsługi BSA (ang. Basic Service Area) i jest odpowiednikiem komórki w sieci komórkowej. Pojedynczy BSS może stanowić tzw. sieć ad hoc, w której każda stacja może komunikować się z inną dowolną stacją bez pośrednictwa jakichkolwiek elementów infrastruktury (rys. 7.1a). W standardzie 802.11 tak utworzona sieć ad hoc nazywa się IBSS (ang. Independent BSS).

Aby zwiększyć zakres działania sieci bezprzewodowej można łączyć wiele zespołów BSS przy pomocy przewodowej infrastruktury sieciowej tworzącej tzw. system dystrybucji DS (ang. Distribution System). Styk pomiędzy BSS a systemem DS stanowi wówczas tzw. punkt dostępu AP (ang. Access Point). AP jest odpowiednikiem stacji bazowej w systemie komórkowym. W takiej konfiguracji (rys. 7.1b) system DS może być uważany za sieć szkieletową. Umożliwia on dostęp użytkowników ruchomych do sieci przewodowej (np. LAN). Połączone przy pomocy systemu DS zespoły BSS tworzą tzw. rozszerzony zespół obsługi ESS (ang. Extended Service Set).



Rys. 7.1. Architektura systemu IEEE 802.11: a) Sieć ad hoc. b) Sieć wielokomórkowa z infrastrukturą przewodową.